ಕಹಿ ತೆ

ಮೊನೆ ಮಾತು ಚುಚ್ಚಿದ್ದು ಹೌದು

ಗಾಯ ಒಣಗಿ ಉದುರಿ ಹೊಸ ಚರ್ಮ

ಕಲೆಯೂ ಕಾಣದಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ

ಮಾತಾಡದೆ ಎದ್ದು ಹೋದದ್ದು,

ಬಂದ ಸಿಟ್ಟು ನುಂಗಿ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದು

ಇರುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದು

ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಘನೀಭವಿಸುವ 

ನಿರ್ವಾತ....

ಒಣಗಿದ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು ನೀರೂಡಿದ ಹಾಗಿತ್ತು.

ಸಮಾಜ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ವ್ಯಕ್ತಿ-ಶಕ್ತಿ-ಸಮಷ್ಟಿ

ಪುಂಖಾನುಪುಂಖ ಲೇಖನಗುಚ್ಛಗಳಿವೆ

ಶೆಲ್ಫಲ್ಲಿ

ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಯಾಕೋ

ನೇತಾಡುತ್ತಿದೆ ಔದಾರ್ಯದ

ಉರುಳಲ್ಲಿ.

ನಿಲ್ಲದೆ ನಡೆವ ಕಾಲದ

ಜತೆಗೇ ಓಡುತ್ತಾ

ತಿಳಿಯದೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು

ಬದಲಾವಣೆ

ಅಥವಾ

ಓಡುತ್ತ ಓಡುತ್ತ ಹೋದವರಿಗೆ

ತಿಳಿಯಲು ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲಿ!

ನಿಲ್ದಾಣ ಬಯಸದೆ ಪಯಣವನೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿದವರಿಗೆ

ನಿಲ್ದಾಣ ಮತ್ತು ತಂಗುದಾಣದ

ವಿಳಾಸದ ಹಂಬಲು ಬಂದಿದ್ದು

ವಯಸ್ಸಾಗಿ ಹೋದದ್ದರ ಲಕ್ಷಣ

ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ

ಜಾಣ-ಜಾಣೆಯರು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಓದಿ ಅಹ ಅಹ ಅಂದುಕೊಂಡ

ಸಾಲುಗಳೆಲ್ಲ

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂಗೆ ಇಲ್ಲೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ

ಘಟಿಸುವುದು ಬಹುಶಃ

ದಾರಿ ಸಾಗಿಬಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು

ಚೋದ್ಯವೆಂದರೆ

ಈಗ

ಅಹ ಎನ್ನುವುದಿರಲಿ

ಉಸಿರು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು

ಮಾತು ಉಕ್ಕಡಿಸಿ ಬಂದೂ

ಬಾಯಿ ಕಟ್ಟುವುದು

ಕಣ್ಣ ನೀರು ಹನಿಯದ ಹಾಗೆ

ತಡೆದು

ಕಿರಿನಗು ಚೆಲ್ಲುವುದು..

ನೋವಿನ ಕಹಿ

ಕಳೆಯುವ ಬಗೆ

ಅರಿಯಲು

ಕದಳೀವನವೆ ಬೇಕು

ಎಚ್ಚರದ ಬದುಕು ಸೋಸಿ

ಕನಸು ಬನಿಯಿಳಿಯಬೇಕು.

ಉಲ್ಕಾಪಾತ..

ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ದೇವರಿಗಿಂತ

ಲಾಗಾಯ್ತಿನಿಂದ ಗೊತ್ತಿರುವ ದೆವ್ವವೇ ಮೇಲು

ಎಂದ ಮಾತು

ನಿಜವಿರಬಹುದು,

ಆದರೆ

ಈಗ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಬಾಣಲೆಗೆ

ಹಾರಲೇಬೇಕಿರುವ ಸಮಯ.

ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ

ಗೊಂದಲದ ಅಲೆಗಳೇ.

ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿರಲೂ

ಆಗದಷ್ಟು ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದೇನ್ಬಂತು

ನಾಳೆ ಬೆಳಗಿನ ಆಗಸದಲ್ಲಿ

ನೋಡಬೇಕು:

ಜೆಮಿನೈಡ್ ಉಲ್ಕಾಪಾತವಿದೆಯಂತೆ!

ಹಳೆಯದೊಂದು

ಉತ್ಸಾಹದ ಚಂದಿರನೂ

ಉದುರಲಿದ್ದಾನೆ ಜೊತೆಗೆ,

ಉರಿದು ಬಿದ್ದ ಉಲ್ಕೆಯ ಚೂರಿನಂತೆ.

ಇದು ಬಹಳ ಮೊದಲೆ

ನಿಶ್ಚಯವಿದ್ದ ಹಾಗೆ,

ಈಗ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು

ಅವತ್ತೇ ಯಾವತ್ತೋ

ಬುಕ್ಕಾಗಿದ್ದ ಹಾಗೆ.

ಮುಂದೆ

ಇಂತಹದೇ ಒಂದು ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ

ಅವಳನ್ನಬಹುದು

ನೀನು ಹಾಗ್ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು

ಅಥವಾ ಇದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಅವಳೊಬ್ಬಳೇ ಏನು,

ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನೂ ಇದ್ದಾನೆ.

ಹಾಗಂತ....

ಇವತ್ತು,

ಅಂತಹದೇ ಒಂದು ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ

ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಹ್ಯಾಗೆ?

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ..

ನನ್ನ ಶಿಲುಬೆ ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಇರಬೇಕಲ್ಲದೆ

ಅವರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದು ಹ್ಯಾಗೆ?

ನನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಹೇರದ ಹಾಗೆ-

ಹಳೆಯದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೀಗೆ-

ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ.

ಎಲ್ಲ ದಾರಿಗಳಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದು

ತಿರುವು ಹಿಡಿದವಳಿಗೆ

ಕಲಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವಿರಲಾರದು.

ಬದುಕು ಚಂದವಿದೆ.

ಅವಳಿಗನ್ನಿಸಿದ್ದು...

ಮಲಗಿದ್ದೇನೆ. ಛಾವಣಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ.

ಅಲ್ಲೇನಿದೆ.

ಧೂಳು ಹೊಡೆಯಬೇಕಿರುವ ಫ್ಯಾನು, ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡುವ ಜೇಡರ ಬಲೆ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ತೂರಿಬಂದ ಹೊರಗಿನ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನ ಕಿಂಡಿಕಿಂಡಿ ಪ್ರತಿಫಲನ. ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಮಳೆಯಂತೆ ಹನಿಯುತ್ತಿರುವ ರಾಗ್ ಭೀಮ್ ಪಲಾಶೀ. ದಿನದ ಅಂಚಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದೀ ನೀನು. ಇರುಳಲ್ಲೇ ದಿನವನ್ನರಸುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ ದುರಂಧರೆ ನಾನು.

ಮಗ್ಗುಲು ಹೊರಳಿ ನಿನ್ನ ಕೈಯ ಬೆರಳು ಸೋಕಲಿ ಅಂತ ಬಯಸಿ ನಿನ್ನ ಬದಿಗೇ ಇನ್ನೊಂಚೂರು ಸರಿದು ಅಲುಗಾಡದೆ ಮಲಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀನೂ ಮಲಗಿದ್ದೀಯ ಅಲುಗಾಡದೆ, ಬದಿಗೆ ಸರಿಯದೆ. ಅತ್ತಿತ್ತ ಹೊರಳದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಚ್ಚರದ ಆಟ ಮುಗಿಯಿತು.

ಇನ್ನೊಂಚೂರು ಬದಿಗೆ ಸರಿವ ಆಸೆ, ಸೋಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆಗಣ್ಣಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದು ಈಗ ಕನಸಿನ ಜೋಕಾಲಿ, ಇದ ಜೀಕುವಾಗಲೂ ಸೋಕದ ಹಾಗೆ ಎಚ್ಚರದಿ ತೂಗುವವನಲ್ಲ ಇವನೇ ಆ ನಲ್ಲ?! ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕನಸು ಕೊನೆಯಾಯಿತು.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿನ ಅಲಾರ್ಮ್ ಕೂಗುವಾಗ ನಾನೇಳದೆ ನೀನು ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೈಸಾರಿ ಆಫ್ ಮಾಡುವಾಗ ಅದು ಹ್ಯಾಗೋ ಒಂಚೂರು ಕೈ ಸೋಕಿ ನನ್ನ ನಿದ್ದೆ ಪೂರ್ತಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡರೆ ನೀನು ಸಾ--ರಿ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಸಣ್ಣಗೆ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕನಸು ಬಯಕೆಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಎಚ್ಚರದ ಬೆಳಕು ಹರಿಯಿತು.

ಇಡೀ ದಿನವನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿಸಿ, ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬಿಡುವಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರದೋ ಕನಸು ಬಯಕೆಗಳ ಓದಿಕೊಂಡು ಮನೆಯಿಡೀ ನಲಿವ ಸಗ್ಗದ ನಲಿವೊಂದನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಇರುಳಿಗೆ - ಗಾಜಿನ ಚಪ್ಪಲಿ ತೊಟ್ಟು ಚುಕ್ಕಿಗಳಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ಮಾಯಾವಿ ರಥದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಕನಸಿನಿರುಳು ಇಂದಿರಬಹುದೇ ಎಂದು.

ಹಾರಗುದುರಿ ಬೆನ್ನನೇರಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಂಟಪದಾಗ ಗಲ್ಲ ಗಲ್ಲ ಹಚ್ಚಿ ಕೂತ ಹಾಗೆ ನೆನಪು. ಲಾಲಲಾ ಅಂತ ಫ್ರಾಕನ್ನೆತ್ತಿ ಸಿಂಡ್ರೆಲಾ ನೃತ್ಯ ನಟಿಸುವ ಮಗಳ ಒನಪು. ನೆನಪಿಗೆ ಕೂತ ಧೂಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿನಗೆ ಅಲರ್ಜಿ ನೆಗಡಿ. ಸುತ್ತ ಅಮೃತಾಂಜನದ ಘಾಟು ವಾಸನೆ. ಓಹ್ ಅಲ್ಲೇಳುತ್ತಿದೆ ಕನಸಿನಾವಿಯ ಉಂಗುರ. ಅಮ್ಮ ಧರಿಸುವುದು ಥರವೇ ಹುಡುಗು ದಿನಗಳ ಕನಸು ಕಂಗಳ ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಾ.. ಓಡುವ ದಿನದ ಬೈಕು ಹತ್ತುವ ಅಪ್ಪ ಬರುವ ರಾತ್ರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಡ ಬೇಡೆಂದರೂ ಕನಸಿನ ಫಾಸ್ಟ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಲೆನ್ಸು!

ಮಲಗಿದ್ದೇನೆ ಛಾವಣಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ..

ಅಲ್ಲೇನಿದೆ? ಏನಿಲ್ಲ?

ಹಗಲಿರುಳ ಜೀಕುಜೀವನದ ಛಾಯಾಕನ್ನಡಿ!

ಮುಗಿಲ ಹೊಳವು!

ಕಲಕಿ ಹೋಗಿರುವ

ಮನದಿ ಸುಮ್ಮನೆ

ಕತ್ತು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ನೋಡಿದೆ

ಚಳಿಗಾಲದ ನೀಲಿ ಆಕಾಶ-ದ

ತುಂಬೆಲ್ಲ ಓಡುವ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಮೋಡ

ಬದುಕಿನ ಋತುವೂ ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲವೆ?

ಮೋಡ ಕವಿದಂತೆ

ಕೆಲವು ಮಳೆತುಂಬಿ,

ಇನ್ಕೆಲವು ಹೊಗೆತುಂಬಿ

ಕೆಲವಷ್ಟು ಓಡುತ್ತಾ ನೆರಳೂಡಿ

ಮುಂದಿನೂರಲ್ಲಿ ಮಳೆಸುರಿಸುವುವು

ಕೆಲವಂತೂ ದಿನವಿಡೀ

ರಗಳೆ ಹಚ್ಚಿ ಕವಿದು ಕೂತು

ಸುರಿಯದೇ, ಸುಮ್ಮನೂ ಇರದೆ

ಧಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಹೋಗುವವು

ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಳಿದಾಸನ

ಉಜ್ಜಯಿನಿಯಿಂದಲೇ ಬಂದ ಹಾಗೆ

ಕಾವ್ಯವರ್ಷಿಣೀ

ನವಿಲಿಗೇ ನಲಿವು ಕೊಡುವ ಹಾಗೆ

ಗರಿಬಿಚ್ಚುವ ಹಾಗೆ ಹುರಿದುಂಬಿಸಿದವೆಷ್ಟೋ

ಕಾದು ಕೂತು ಕೆಂಪಾದ ರೈತನ

ಮಡಿಲಿಗೆ ತಂಪು ಸುರಿದವೆಷ್ಟೋ

ಅರ್ಧ ರಾತ್ರಿಗೆದ್ದು

ಗದ್ದೆ ಬದು ಸರಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಡಿಸಿದವೆಷ್ಟೋ..

ಇಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಲಕಿ ಹೋದ

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ

ಘಟನೆಗಳು ಘಟಿಸುವುದು

ಬದುಕಿನ ಅನಂತ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ

ಮೋಡಗಳ ಹಾಗೆ.

ಈ ಕ್ಷಣ ಖಾಲಿ

ಮತ್ತೆ ತುಂಬಿದ ಮೋಡಗಳ ಹಾಗೆ

ಏನೆಲ್ಲ ನಡೆಸಿಯೂ ಮುಂದೋಡುವ ಹಾಗೆ.

ತಡೆಯಲಾರದ ಹಾಗೆ

ಬಯಸಿದ್ದೆ ನಡೆಯಲಾರದ ಹಾಗೆ

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮೋಡದಲ್ಲೊಂದು

ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸತ್ಯದ ಹನಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ.

ಕವಿಗೆ ಕಂಡ ನೀಲಿ ಮುಗಿಲು

ಕಪ್ಪಾಗಿ ಕವಿದ ಹಾಗೆ.

ರೂಪಾಂತರ

ಕೈಯಲ್ಲಿ

ಹೂಗೊಂಚಲು ಹಿಡಿದ

ಹೂಮೊಗವ

ತುಂಬಿದ ನೆರಳು

ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.

ತುಂಟತನದಲ್ಲಿ

ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದ ಮೂರ್ತಿಯ

ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವ

ಅಭದ್ರತೆಯ ಭಾವವೂ ಗೊತ್ತು.

ಹಿಡಿದು ಎರಡು ತಟ್ಟಬೇಕೆನ್ನಿಸುವಷ್ಟು

ಸಿಟ್ಟು ಬಂದರೂ

ಸುಮ್ಮನೆ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಬಯ್ಗುಳವ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೆ

ವಾಪಸ್ ಕಳಿಸಿ

ಆ ಬಾಯಲ್ಲೆ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೆ

ಮತ್ತೊಂದು ಮುತ್ತಿಡುತ್ತೇನೆ.

ತಮ್ಮನ ಕೆನ್ನೆ ಚಿವುಟಲು

ಹೋಗಿ

ಮೆತ್ತಗೆ ಸವರುವ

ಆ ಸಿರಿಕರಗಳಿಗೆ

ಕರುಣಾರವಿಂದಗಳಿಗೆ

ನನ್ನ ತಲೆಯಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ

ಸ್ವಲ್ಪ ಇರಿಸುಮುರಿಸಾದರೂ

ನಿನ್ನ ಬದುಕಿಡೀ

ಜೊತೆಯಾಗುವ

ಈ ಜೀವ ನಿನಗೆ

ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗತ್ತೆ

ಅಂತ ಗೊತ್ತು.

ನನಗೊಬ್ಬ

ತಮ್ಮನಿರುವ

ನಿರಾಳ

ನನಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.

ಚಂದಚಿಟ್ಟೆಗೂ

ಮೊದಲು

ಕಂಬಳಿಹುಳು

ರಾತ್ರಿಯ ಒಡಲಲ್ಲೇ

ಬೆಳಕಿನ ಬೀಜ.

ಅರಿವು

ನೀನು
ಭ್ರಮೆಗಳ ಸಿಪ್ಪೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸುಲಿದುಬಿಟ್ಟೆ.
ಈಗ ನೋಡು
ಹಣ್ಣಾಗದ,
ರುಚಿಹಿಡಿಸದ
ಸತ್ಯವೆಂಬೋ ಕಾಯಿ 
ಇನ್ನೆಂದೂ ಹಣ್ಣಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ!
ಒಂದಿಷ್ಟು ಭ್ರಮೆಯ
ಆವರಣ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ
ಕನಸು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ
ಧೂಪವಿಟ್ಟು
ಹಣ್ಣಾಗಿಸಬಹುದಿತ್ತೇನೋ
ಎಂಬ ಆಸೆಯ
ತಲೆಯ ಮೇಲೆ
ರಪ್ಪನೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ
ಹೂವು ಹಣ್ಣು ಸಹಜವಾಗಿ
ಆಗಬೇಕು
ಒತ್ತೆಹಾಕಿ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ
ನನ್ನ-ನಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.
ಉಹ್
ನಹಿ ಜ್ಞಾನೇನ ಸದೃಶಂ!
ಅರಿವಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯುವಾಗ
ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಬೆಳಕು
ಮತ್ತು ಕುರುಡುತನ
ಎರಡಕ್ಕೂ
ತಯಾರಿರಬೇಕು.
and some times...
ಪ್ರೀತಿ ಅರಿವಿನ
ಇನ್ನೊಂದು ರೂಪ!