Wednesday, May 9, 2007

ಹರ್ ಅದಾ ಹೈ ಲಾಜವಾಬ್...

ಇವನು ಪ್ರತ್ಯೂಷ್
೩ ವರುಷದ ಪುಟ್ಟ ಪೋರ.. ನನ್ನ ಸೋದರಳಿಯ.

ಈ ಪುಟಾಣಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಮುದ್ದು ಮಾತುಗಳ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನ, ಅವನ ಮುಗ್ಧ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನ, ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನ ಹಿಡಿದಿಡುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪದಪುಂಜಗಳು ಎಷ್ಟು ಕೂಡಾ ಸಾಟಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳು ನಾನು ಸವಿದ ಆಹ್ಲಾದವನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದರೆ ಪಾಪಿಯಾದೇನು ಎಂಬ ಭಯ, ಬರೆಯುವ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದೆ.

ಓದಿ ನಿಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲೆರಡು ಕ್ಷಣ ಆಹ್ಲಾದದ ತಂಪು ತುಂಬಿದರೆ ನನಗೆ ಖುಷಿ.

ಯೇ ತೇರಾ ನಾಝುಕ್ ಬದನ್ ಹೈ ... ಯಾ ಕೋಯಿ ಮೆಹಕಾ ಗುಲಾಬ್!
ಕಾ ಕರೂಂ ತಾರೀಫ್ ತೇರಿ.. ಹರ್ ಅದಾ ಹೈ ಲಾಜವಾಬ್...!

ಇದು ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದ ಮೆಹದಿ ಹಸನ್ ಅವರು ಹಾಡಿದ ಗಝಲ್ ಒಂದರ ಸಾಲುಗಳು. ಎಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟಾಣಿ ಅಚ್ಚರಿ ನೋಡಿದರೂ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಈ ಸಾಲುಗಳು ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತವೆ.

ನೂರು ಗುಲಾಬಿಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅರಳಿದ ಆಹ್ಲಾದದಂತ ಚಿನ್ನಾರಿ ಈ ಪ್ರತ್ಯೂಷ್. ಜಲತರಂಗದ ನಾದದಲೆಯಂತೆ ಮಾತು. ಬರೀ ಮುದ್ದು ಮಾತಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕ.. ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇವನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕುದುರೆ ನಾವು ದೊಡ್ಡವರ ವಾಸ್ತವದ ಚಿತ್ರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುದುರಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಚಂದ ಭಾವಲೋಕದ ಕಡೆಗೆ ನಾಗಾಲೋಟ. ನಿಮಗೆ ಕೇಳುವ ಕಿವಿಯಿದೆಯೇ? ಹೂಂ..ಗುಡುವ ಮನಸಿದೆಯೇ.. ಆ ಮಾಯಾಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಈ ಬಾಲಗಂಧರ್ವ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವ ಈ ಚಿನ್ನಾರಿಗೆ - ಅವನ ಅಜ್ಜಿ ಒಂದ್ಸಲ ಬಯ್ದರು.. - ಏನೋ ನೀನು.. ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದ್ ಗಂಟೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದ್ಗಂಟೆ, ರಾತ್ರೆ ಒಂದ್ಗಂಟೆ ತಿಂತೀಯ... ನಿಂಗೆ ತಿನ್ಸಕ್ಕೆ ನನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂತ.. - ನಮ್ ಮರೀ ಏನಂತು ಗೊತ್ತಾ- ಏನಜ್ಜೀ ನೀನು ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡ್ತೀಯ.. ನಾನೆಲ್ಲಿ ಗಂಟೆ ತಿಂತೀನಿ.. ಬರೀ ಊಟ ತಿಂತೀನಿ ಅಷ್ಟೇ...!! :D
ಯಾವಾಗಲೂ ಏನಾದರೊಂದು ಕತೆ ಹೊಸೆಯುವ ಈ ಪೋರ.. ಒಂದಿನ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದ.. ನಾನ್ ಕೇಳ್ದೆ - ಏನೇ ಪುಟ್ಟಾಣಿ ಮಾತೆಲ್ಲ ಎಲ್ ಹೋಯ್ತು? - ಶ್..., ಸುಮ್ನಿರು(ಗಂಟಲು ತೋರಿಸಿ) ಇಲ್ಲಿದೆ, ಇಂಚೊಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ಮುತ್ತುದುರಿಸಿತು..

ಮೊನ್ನೆ ನಾವು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳು ನಾನು ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ತಲೆಕೊಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಈ ಲೋಕದೊಡನೆ ಸಂವಾದ.. ಉಳಿದ ಹೊತ್ತೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಚಿನ್ನಾರಿಯೊಡನೆ ಭಾವಲೋಕದ ಸುತ್ತಾಟ, ಜೊತೆಗೆ ಭೂಮಿನ್ ತಬ್ಬಿದ್ ಮೋಡದಂತಾ ಮಂಜು, ಆಗಾಗ ಸೂರ್ಯ ದರ್ಶನಕೆ ಮೈ ನವಿರೆದ್ದ ವನದೇವಿಯ ಮೋಡಿ.. ಎತ್ತರೆತ್ತರದ ಜಾಗಗಳು.. ನೋಡೇ ನೀನೆಷ್ಟು ಕುಳ್ಳಿ, ನಾನೆಷ್ಟು ಅಗಾಧ ಎಂದು ನಗುವ ಅಮ್ಮ - ಭೂಮಿತಾಯಿ.

ಅಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾರು ಸುತ್ತುವಾಗ ಪುಟಾಣಿಗೆ ತೋರಿಸಿದೆ.. ನೋಡಲ್ಲಿ ಕಾಡು.. ಅವನ ಉಲಿ - ಅತ್ತೆ ಮರದ ತುದಿಯೇ ಕಾಣಿಸ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ ಈಗ ನಾವು ಎತ್ತರದ ಸ್ಟೂಲ್ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಮೋಡದ ಒಳಾಗೇ ಹೋಗ್ತೀವಾ? ಏನೋ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಉತ್ತರ ಕೊಡಹೊರಟವಳು ಜೋಡಿ ದಾಸವಾಳಗಳಂತೆ ಅರಳಿದ್ದ ಅವನ ಕಣ್ಣು ನೋಡಿದೆ... ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕೊಂಚ ಕೆಂಪಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ಚಿಗುರು ಕೆನ್ನೆಯ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲ.. ಅಲ್ಲಿ ಬಿಂಕದಿ ಕೊಂಕಿರುವ ಹವಳದೆಸಳಿನ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಕುದುರೆಯ ಜೀನು... ನಾನಂದೆ ತುಂಬ ಎತ್ತರದ ಸ್ಟೂಲು ಒಂದೇ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ ಅದ್ರ ಬದಲು ಉದ್ದೂನೆ ಏಣಿ ಇಡೋಣ.. ಕೊನೇ ಮೆಟ್ಟಲಲ್ಲೇ ಮೋಡ, ರಾತ್ರಿಯಂತೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗೊಂಚಲೆ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅಂತ.. ನಮ್ ಪುಟಾಣಿಯ ಅರಳು ಕಣ್ಗಳ ಅಂಚಲ್ಲಿ ಕಂಡೂ ಕಾಣದ ಭಯದ ಹೊಳಪು.. ನಂಗೆ ಏಣಿ ಅಂದ್ರೆ ಭಯ ಆಗುತ್ತಲ್ಲ... ನಾನು ಬಿಟ್ಟೇನಾ.. ಇಲ್ ಕಣಾ ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆ ನಾನೂ ಏರ್ತೀನಲ್ಲ.. ಇಬ್ರೂ ಝಂ ಅಂತ ಒಂದ್ ಸೆಕೆಂಡಲ್ಲಿ ಏಣಿ ತುದೀಲಿರ್ತೀವಿ ಅಂದೆ. ಒಂದೇ ಸೆಕೆಂಡ್ ಸಾಕಾ? ಝಂ ಅಂತ ಹೋಗ್ತೀವಾ ಅತ್ತೆ ಜುಂಯ್ ಅಂತ ಹೋಗೋಣಾ...
ನಾನು ಆಯ್ತು ಅನ್ನೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ... ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಣ.. ನಕ್ಷತ್ರ ಆಫ್ ಆಗೋಗತ್ತಾ? ಅದನ್ನ ಹೊಳಿತಾನೆ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋದು ಹೇಗೆ..? ಹೌದಲ್ಲ ಹೇಗೆ... ಹಾಂ ಹೊಳೀತು.. ರಾತ್ರೀನ ಹಾಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ ಬಿಡೋದು.. ಅದು ಆಫ್ ಆಗೊದೆ ಇಲ್ಲ...

ಅಲ್ಲಿ ತಲಕಾವೇರಿಯಿಂದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ತುದಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಪುಕ್ಕ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.. ತೋರಿಸಿದೆ.. ಅವನಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಯ ನೆನಪು. ಅವನಿಗೆ ಹೇಳ್ದೆ.. ಈ ಪುಕ್ಕಗಳನ್ನ ಜೋಡಿಸಿ ಅಂಟು ಹಚ್ಚಿ ಎರಡೂ ಕೈಗೆ ಕಟ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಟ್ರೆ ರೆಕ್ಕೆ ರೆಡಿ.. - ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೊಳೆವ ಕಣ್ಗಳನ್ನ ತಾವರೆಗಳಷ್ಟು ಅಗಲವಾಗಿ ಅರಳಿಸಿ ಕೇಳ್ತಾನೆ.. ಆಮೇಲೆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದೀಯಿಂದ ನಾನು ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಕೊಂಡು ಹಾರ್ಬೋದಾ? ಸೂಪ-ಮ್ಯಾನ್ ತರಾ? - ಏನ್ ಹೇಳೋದು...ಏನ್ ಬಿಡೋದು?!

ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವಾಗ ಮಂಜು ತೆರೆತೆರೆಯಾಗಿ ಸಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ - ಅವನಿಗೆ ಖುಷಿ.. ಬಿಳಿ ಮೋಡ ಬಿಳಿ ಮೋಡ... ಕರಿ ಮೋಡ ಇಲ್ ಬರಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ ಅಂತಾನೆ..
ಡುಮ್ಮಿ ನಾನು - ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಾ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಆ ಚೈತನ್ಯದ ಸುಳಿಗೆ.. ಕೂತ್ಕೊಳ್ಳೋಣ ಅಂತ ಹೇಳ್ದೆ.. ಹುಂ ಅಂತ ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣ ಕೂತಿತ್ತು.. ಅತ್ತೆ ಸುಮ್ನೆ ಕೂತಿರೋಕೆ ಬೇಜಾರಾಗತ್ತೆ ಬಾ ಮೇಲ್ ಹೋಗೋಣ.. ಅಂತ ಎದ್ ನಿಲ್ಬೇಕಾ? ಸರಿ ಪೂರ್ತಿ ಮೇಲೆ ಹೋದ್ವಿ.. ಮಂಜು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ.. ಚಳಿಗಾಳಿ ಕೂಡ.. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಪುರ್ ಅಂತ ಹಾರಾಡ್ತಿದ್ದವು. ನಮ್ ಮರೀಗೂ ರೆಕ್ಕೆಯ ಆಸೆ.. ನನ್ ವೇಲ್ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ರೆಕ್ಕೆ ಮಾಡಿರುವ ಪೋಸನ್ನೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿರೋದು..

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ-ತಾತ, ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ದಿನಾ ಕತೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಉಣ ಬಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಅವನು ಕತೆ ಹೇಳುವಾಗ - ಮೊಟ್ಟೆಯಾಗಿದ್ದ ಕತೆಗೆ... ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪುಕ್ಕ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಅವನು ಹೇಳುವಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಸಮಸ್ತ ವಸ್ತುಗಳ ಬಣ್ಣದ ಪುಕ್ಕ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹಾರುತ್ತದೆ... ಇನ್ನೇನು ಸೌರಮಂಡಲವನ್ನೇ ದಾಟಿ ಬಿಟ್ಟೆ ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೀ.. ಅಷ್ಟೆ ಆಗೋಯ್ತು.. ಅಂತ ಉಸಿರುತ್ತಾನೆ.. ನಾವು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದೆವು ಅಂತ ಮನದಟ್ಟಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಹೂಂಗುಟ್ಟುವಿಕೆ ಅವನಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟರೆ.. ಇದೇ ಕತೇದು ಪಾರ್ಟ್ ಟೂ ಇದೆ ಹೇಳಲಾ ಅಂತ ನೈಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡಿದರೆ ಬೇಕಿದ್ರೆ ಪಾರ್ಟ್ ಥ್ರೀ ಇದೆ ಅದು ಹೇಳಲಾ ಅಂತ ನಾಗಮಂಗಲದ ಬೆಣ್ಣೆ...

ಹೀಗೇ ಅವನದೊಂದು ಸೀರಿಯಲ್ ಕತೆಗಳನ್ನ ಮೊನ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ.. - ಕತೆಯ ಹೆಸರು ಕರಡಿ ರಸಾಯನ.. ಕಪ್ಪಾನೆ ಕರಡಿಯೊಂದು, ಅಲ್ಲಾಡಿ ಇಲ್ಲಾಡಿ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ತಂದು, ಅಲ್ ಹತ್ತಿ ಇಲ್ ಹತ್ತಿ ಜೇನು ತುಪ್ಪ ತಂದು, ಅಲ್ ಕಿವುಚಿ ಇಲ್ ಕಿವುಚಿ, ರುಚಿಯಾದ ರಸಾಯನ ಮಾಡಿ, ಆ ಮರೀನೂ ಈ ಮರೀನೂ ಕರೆದು ತಿನ್ನಿಸಿದ ಕತೆ.
ನಮ್ ಹಕ್ಕಿ ಮರಿ ಈ ಕತೆಯನ್ನ ಅಲ್ಲಾಡಿ ಇಲ್ಲಾಡಿಯಿಂದ ಶುರೂ ಮಾಡ್ತು.. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಜೆಮ್ಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕಾಣ್ಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.. ಅವನ ಭಾಷೇಲೆ ಕತೆ ಕೇಳಿ.
ಊಂ.. ಆಂ.. ಒಂದಿತ್ತಂತೆ.. ಆ ಕಲ್ಡೀ.. ಅಲ್ಲಾ...ಡಿ, ಇಲ್ಲಾ...ಡಿ ಹಲ್ಸಿ ಹಣ್ ತಂತಂತೆ... ಆಮೇಲೆ.. ಜೇನ್.. ಇಲ್ಲಾ ಎಲ್ಡು ನೀಲೀಗಿರೋದು ಜೆಮ್ಸ್ ಹಾಕ್ತಂತೆ..ಅದನ್ನ ಗುಬ್ಬಿ ಗುಬ್ಬಿ ಮಾ...ಡಿ, ಗ್ಯಾಸ್ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಟಿಕ್ ಅಂತ ಗ್ಯಾಸ್ ಹಚ್ಚಿ ಬೇಯಕ್ಕಿಡ್ತಂತೆ... ತುಂಬ ನೀರ್ ಹಾಕ್ತಂತೆ, ಒಂದು ಮೆಣ್ಸಿನಕಾಯಿ ಹಾಕ್ತಂತೆ, ಮತ್ತೆ ಗ್ಯಾಸ್ ಟಿಕ್ ಮಾಡ್ತಂತೆ.. ಒಂತೊಟ್ಟು ವಿಷ ಹಾಕ್ತಂತೆ.. - ನಾನು ಫುಲ್ ಗಾಬ್ರಿ - ಆಮೇಲ್ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನ ಗುಬ್ಬಿ ಗುಬ್ಬಿ ಮಾಡಿ ಬೌಲ್ ಗೆ ಹಾಕಿ... ಕಳ್ಳಂಗೆ ಕೊಟ್ಬಿಡ್ತಂತೆ.. ಅವ್ನು ಕುಡಿದ್ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಕ್ಕೆ ಆಗ್ದೆ ಪೋಲಿಸ್ ಬಂದು... ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರೀತು...

ಏನೇ ಮಾತಾಡಿದ್ರೂ ಅದ್ರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕಳ್ಳ ಬರ್ಲೇಬೇಕು ಈ ಕುಳ್ಳಂಗೆ..

ಅಲ್ಲಿ ದುಬಾರೆಯಲ್ಲಿ ಆನೆ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೆ... ಈ ಆನೆ ಕಳ್ಳಂಗೇನ್ ಮಾಡುತ್ತೆ... ನಾನು ಇದು ಯಾರ್ಗೂ ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ತನ್ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನಿರುತ್ತೆ... ನಾವು ಅದನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳ್ದೆ... ಅಲ್ಲಾ ಅತ್ತೇ ಕೆಟ್ಟೋರಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲ್ವಾ? ಅದು ಸೊಂಡ್ಲಿಂದ ಚಚ್ ಬಿಡತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ... ಅಂತಾನೆ...

ಅವ್ನಿಗೆ ನೀರು ನೋಡಿ ಖುಷಿ, ಇಳಿಯಕ್ಕೆ ಭಯ.. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ನೀರಲ್ಲಿಳಿಸಿ ಕಾಲು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಸಿದರೆ, ಮುಖ
ಮೇಲೆತ್ತಿ ನೋಡಿ ತುಂಬು ನಗು ನಗುತ್ತಾನೆ...

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಆನೆಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಕೋಳಿ... ಆನೆಯ ಗಾತ್ರ, ಸೊಂಡಿಲು, ದಂತ ಎಲ್ಲ ನೋಡಿ ಸಕ್ಕತ್ ಗಾಬ್ರಿ... ಆದ್ರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಆನೆಸವಾರಿಗೆ ಹೊರಟ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೂತರೆ ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಮುಖ ಮಂಡಲದ ತುಂಬ ಬಿರಿದಿದ್ದ ನಗೆ ಹೂವು ಮುದುಡಿಹೋಯಿತು.. ಉದೂದ್ದ ರೆಪ್ಪೆಗಳ ಕಣ್ಣು ಕೆಳಮುಖವಾಯಿತು... ಕತ್ತು ಚೂರು ಬಗ್ಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸಾಥ್ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಮ್ಮನ ತೋಳಿನ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ ಬಿಗಿಯಾಯ್ತು... ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ... ಕೆಮೆರಾಕ್ಕೆ ನಿರಾಶೆ..

ಸವಾರಿ ಮುಗಿದು ಕೆಳಗಿಳಿದು ನನ್ನ ತೋಳತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಆರ್ಭಟ...ಅದು ಕಳ್ರಿಗೆ ಒದ್ ಬಿಡತ್ತಾ? ಅದ್ರ ಕಿವಿ ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ.. ಅದ್ರ ಮರೀ ಯಾಕೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದೆ... ಈಗ ಮಳೆ ಬಂದ್ರೆ ಅದು ಎಲ್
ನಿಲ್ಲತ್ತೆ?... ಹೀಗೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆ..

ಆಮೇಲೆ ಸಂಜೆ ಅಬ್ಬೆ ಜಲಪಾತ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ವಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆಯಬೇಕು.. ಮೊದಮೊದಲು ಜೋಶಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನಮ್ ದೇವರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಪ್ರೆಶರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು... ಜಲಪಾತ ಕಾಣ್ಸಿದ ಕೂಡಲೆ ಜತೆಯಲ್ಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಮ್ಮ ಫಾಲ್ಸ್ ಬಂತು ಅಂದ್ರು... ಸದ್ಯ ಬಂದ್ವಲ್ಲಪ್ಪ..ಅನ್ಬೇಕೆ ನಮ್ಮ ಮರಿ. ಅಲ್ಲೊಂದು ತೂಗು ಸೇತುವೆ.. ಅವನಿಗೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಜೋಕಾಲಿಯ ಹಾಗೆ ಕಂಡಿತು.. ಮಧ್ಯ ಬಂದು ನಿಂತು ಜಲಪಾತ ತೋರಿಸಿದ್ರೆ..ಇದೊಂದು ಬ್ರಿಜ್ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.. ಅದು ದೊಡ್ ಶವರ್ರಾ? ಅಂತ ಕೇಳ್ತು.. ಜಲಪಾತ ತೋರಿಸಿ... ನಮಗೆಲ್ಲ ನಗು..

ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡೋಣ ಅನ್ನೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ......ಅಮ್ ಮ್ಮಾ ಅಜ್ಜೆಂಟ್ ಕಕ್ಕಾ... ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಮಡಿಕೇರಿಯ ಓಂಕಾರೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ್ವಿ.


ಅಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗೋಡೆಯ ತುಂಬ ದೇವ ದೇವತೆಯರ ಚಂದದ ಚಿತ್ರಣಗಳಿದ್ದವು. ಅದನ್ನ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಮರಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ.. ನಿಂಗೊಂದು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ ನೋಡು ಅಂತ ಮಣ ಮಣ ಅಬ್ರಕದಬ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಒಂದೊಂದೂ ಚಿತ್ರದ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ - ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಸುವನ್ನೋ, ಚಂದ್ರನನ್ನೋ, ಹಾವನ್ನೋ, ಹುಲಿಯನ್ನೋ, ದೇವಿ ಸುಗಿದು ನಿಂತ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನೋ, ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದ. ನನಗೆ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ ಕತೆಗಳ ನೆನಪಾದವು.

ಹೀಗೇ ಮರುದಿನ ನಾಗರಹೊಳೆ.. ಅಲ್ಲಿ ಸಫಾರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಕಂಡ ಆನೆಗುಂಪು, ಗಿಡುಗ, ನವಿಲು, ಜಿಂಕೆಗಳೊಡನೆ ನಮ್ಮ ಮರಿ.. ಅವತ್ತು ಏನೋ ತಿಂದಿದ್ದು ಎಡವಟ್ಟಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಕಾಗಿತ್ತು
ಆದ್ರೂ ಕತೆಗೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿದ ಆನೆ ಮರಿ ಕಾಣಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಥ್ರಿಲ್ಲಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಕತೆ ಹೊಸೆದ.

ರಾತ್ರಿ ಮರಳಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ.. ಬೆಳಕು-ಶಬ್ದ-ವಾಹನ-ಜನ ಜಂಗುಳಿಗೆ.. ಪುಟ್ಟನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಬೇಜಾರು.. ಅವನು ಈಗ ದಿನಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ.. ಮತ್ತೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಾ.. ಒಬ್ಬಳೆ ಹೋಗಬೇಡಾ.. ನಾವು ಎಲ್ಲ ಬರ್ತೀವಿ ಅಂತ ಹೊಸ ಕತೆ ಶುರು....

ನೂರು ದೇವತೆಗಳ ಚಂದದ ಮಾಟದಿಂದ ಹೊಳೆವ ಮಗುವೇ, ನಿನಗೆ ಶರಣು. ಆಗೀಗ ಉಂಹುಂ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗೆಲ್ಲ ಉಣಿಸಿದ ನಿನ್ನ ನಲಿವಿನ ಕೃಪೆಗೆ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞೆ.




Monday, April 30, 2007

ಬದಲಾದ ದಾರಿಗಳು .. ಮತ್ತು ಒಂದಷ್ಟು ಗಣಿತ

ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿ ತುಂಬ ದಿನಗಳಾಯಿತು.

ಕರ್ಛೀಫ್ ಗರಿಗರಿಯಾಗಿದೆ.

ದೀಪವಾರಿದ್ದ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ -

ಇನ್ನಾವುದೋ ಬೆಳಕಿನ ಪ್ರತಿಫಲನ.


ನೆನಪುಗಳ ಸಂಗ್ರಹ, ಕಾಲದ ಇಂಡೆಕ್ಸ್ ಹೊತ್ತು -

ಅಂತರಂಗದ ಕಪಾಟಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಿದೆ.

ಹಳೆಯ ದಿನಗಳ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವಂತೆ -

ಕನಸು ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ ಈಗ.

ಮಧ್ಯರಾತ್ರೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬೈಕಿನ ಸದ್ದಾದರೆ -

ನನ್ನ ಕಣ್ಗಳು ಮಳೆ ಸುರಿಸುವುದಿಲ್ಲ,

ನೋಡಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದರೂ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಬಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಬದುಕಿನ ನದಿಗೆ ಈಗ ಹೊಸಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸರಾಗ ಹರಿವು.

ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗಿನ್ನೂ ಓಡುವ ಬಲ ಬಂದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಂತ ಕುಗ್ಗಿ ನಿಂತಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲದೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ, ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ.


ಅವನ ಜೊತೆಪಯಣದ ರೈಲಿನಿಂದ

ನಾನಿಳಿದ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹೆಸರು - ವಿಚ್ಛೇದನ.

ಆ ಹಾದಿಗೆ ಲಂಬವಾಗಿ ದೂರಸಾಗಲಿರುವ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಗಾರ್ಡು ಸೀಟಿಯೂದಿದ ಮೇಲೆ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ರೇಡಿಯೋದಿಂದ ತೂರಿ ಬಂದ ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರನ ಹಾಡು,


ಕಭೀ ಅಲ್ವಿದಾ ನಾ ಕೆಹನಾ...


*******


ಲೆಕ್ಕ ತುಂಬ ಸಲೀಸು,

ಆದ್ರೂ ಗಣಿತವೆಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ.


ಭಾವಲಹರಿಯ ಭಾಷೆಗಳು,

ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಿಜ್ಞಾನ,

ಇನ್ನೂ ಓದಬೇಕು, ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕಿನ್ನಿಸುವ ಚರಿತ್ರೆ,


ಲೆಕ್ಕ ಮಾತ್ರ -ಮುಖವಿಲ್ಲ, ಮನವಿಲ್ಲದ ಅಂಕಿ,ಸಂಖ್ಯೆ,ಚಿಹ್ನೆ-ಸೊನ್ನೆ..


ಜೊತೆಪಯಣದ, ಸಹಗಮನದ ಸುಹೃದ ನೀನೆತ್ತ?


ಒಂದು ಕೊರೆಮಾತು, ಬಂಡಿ ಬಂಡಿ ಹಿಂಸೆ,

ಚುಚ್ಚು ಮೊನೆಯ ಮೌನ


ಕಾನೂನು ಬರೆದಿಟ್ಟ ವಿದಾಯದ ಸುತ್ತ


ಆಗಸ್ಟ್,ಅಕ್ಟೋಬರ್,ಮಾರ್ಚ್,ಏಪ್ರಿಲ್,ಜುಲೈ....

೧,೨೪,೧೧,೨೭,೧೦... ಮೊದಲಾದ ತಾರೀಖುಗಳ

ಯಾತನಾಮಯ ನೆನಪಿನ ಮೊತ್ತ


ಮೊತ್ತದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿದ್ದೇನು ಕಳೆದಿದ್ದೇನು?

ಅದಕ್ಕೇ ಗಣಿತವೆಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ.

Friday, April 13, 2007

ನಲ್ಮೆಯ ನಮನ

ಸುಂದರ ಪಾರ್ಕು, ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಮರಗಳು


ಚೈತ್ರದ ಹೂಗಳು ವೈಶಾಖದ ಬಿಸಿಲಲ್ಲೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮರಗಳ ವೈಭವ ಅಂತ ನೀವೆ ಅವತ್ಯಾವತ್ತೋ ಹೇಳಿದ್ರಿ. ಆ ಸುಮವೈಭವ ನೋಡುತ್ತ, ಉದ್ಯಾನದ ಕಲ್ಲು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದೆ.


ಜನಜಾತ್ರೆ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಇಲ್ಯಾಕೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಕಿವಿಯಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ ಕೇಳೋಣ ಅಂತ ಸುತ್ತ ಬಾಗಿ ನಿಂತ ಮರಗಳು,


ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಪರದಾಡುವ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೂ ನೆಲ ಕಾಣದಷ್ಟು ಹಸಿರಾಗಿ ಮಿರುಗುವ ಹುಲ್ಲು ಹಾಸು, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಗುವ ಹೂಗಳ ಬಿಂಕದಿಂದ ಬಾಗಿರುವ ಗಿಡದ ಗುಚ್ಛಗಳು.. ಸಂಜೆ ಗೂಡಿಗೆ ವಾಪಸಾದ ಹಲ ಕೆಲವು ಹಕ್ಕಿ ಸಂಸಾರದ ಕಲರವ.. ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ವಾತಾವರಣ..


ನೀವಿದ್ದಿದ್ರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಡು ಹುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತೇನೋ.. ಇರಲಿ ಬಿಡಿ - ಏನಾದರೇನೀಗ ನೀವು ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೋಗಿ ತುಂಬ ದಿನಗಳಾಗಿವೆ.. ನನಗ್ಗೊತ್ತು ನೀವಲ್ಲಿ ತಾರೆಗಳ ಮೀಟದೆ, ಚಂದಿರನ ದಾಟದೆ ಕೂತಿದ್ದೀರಿ, ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮಿ ಇಲ್ಲೆ ಉಳಿದಿದ್ದಾಳಲ್ಲ, ಜೊತೆಗಾನದ ತಂಪು ಉಲಿಯಲ್ಲವೆ ಅದು.. ಅಲ್ಲಿ ಶಾನುಭೋಗರು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಈಗ ನೀವು ಕೇಳುವಂತಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳೆ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ನಿಮ್ಮೊಬ್ಬಳೇ ಮಗಳನ್ನ ಬೇಗ ಇಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿ ಎಂದು.. ಧರೆಯ ಸುಖದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಾಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮರೆತಿಲ್ಲ, ಹಗಲಿರುಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮರೆತು ಕಾಣುವಳು ನಿಮ್ಮದೇ ಕನಸು. ಆಗೀಗ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಗೆಜ್ಜೆ ಗೊಲಸು.. ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಯನುಲಿವ ಹಾಡು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗಾನದಿಂದ ಸಿಂಗರಿಸುತಿಹಳು ಮನದ ವೃಂದಾವನ, ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ದಿನ ರೇಡಿಯೋಲೂ ಬರುತ್ತದೆ, ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ವಿವಿಧ ತನನ...


ನಿಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಭಾವಚಿತ್ರ ನಗುತ್ತಿದೆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಹೋದ ವರುಷದಲಿ ಅಸ್ತಂಗತನಾದ ರಾಜಕುಮಾರನ ತುಂಬು ನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಿರಿಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ.


ತುಂಬ ಸಂತಸ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಕಂಡು, ನಿಮ್ಮನ್ನ ಓದಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನ ಕೇಳಿ.. ನೀವು ಬರೆದ ಕವಿತೆಗಳ ತುಂಬ ನಲಿವಿನ ಮೆಲ್ನಗೆ, ವಿನೋದದ ಅಂಚು, ದಾಂಪತ್ಯದೆಳೆ, ಪಟ್ಟ ಸಾವಿರ ನೋವುಗಳ ಒಂದೆರಡು ಮೆಲ್ದನಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳಾಚೆ ಕಾಣುವ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿರಿಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿ, ಕವಿತೆಯ ತುಂಬ ಬದುಕಿನದೇ ಹೂರಣ..


ತುಂಬ ಮೆಚ್ಚಿಗೆ ನನಗೆ ನೀವೆಂದರೆ, ನೀವಲ್ಲವೇ "ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸಿದವರ ಮುಂದಿನ ನಿಲ್ದಾಣ ಎಲ್ಲೆಂದು ಕೇಳದವರು, ಜಾತಕಗಳೊಪ್ಪಿದರೆ ಮದುವೆಯೇ! ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಯಲಿ ಬರೆದವರು, ನಗುತಳುತ ಬಾಳಹಾದಿಯ ಕಳೆದು ಬಯಲು-ಚೆಂಡುಗಳೆರಡನ್ನೂ ಮನದನ್ನೆಯದಾಗಿಸಿ ಜಗುಲಿಯಲಿ ಕೂತು ವಿಧವಿಧದ ಮಲ್ಲಿಗೆಗಳ ದಂಡೆ ನೇಯ್ದವರು. ನಿಮ್ಮನುಭವ ತೆಳುವೆಂದವರ ಟೀಕೆಗೆ ನೀವು ನಕ್ಕಿರಿ, ನನಗೂ ನಗು.. ಅವರು ಹಿಡಿದು ನೋಡಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ದಂಡೆ ಎಷ್ಟು ಒತ್ತಾಗಿದೆಯೆಂದು.. ಸಂಪಿಗೆಯ ಮೆಚ್ಚುವಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪರಿಮಳ ತೆಳುವೇ ಸರಿ.. :-) ನಿಮ್ಮ ಮಲ್ಲಿಗೆಗಳೇ ಗುನುಗುತ್ತವೆ ಹೀಗೆಂದು.


ತುಂಬ ಅಚ್ಚರಿ ನನಗೆ ನೀವು ಬಯಲ ತುಂಬ ಹಸಿರ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಹರಿವ ನದಿಗಳನ್ನ ಮಲ್ಲಿಗೆಗೆ ಸಿಂಪಡಿಸಿದ ರೀತಿಗೆ, ನೋವ ಕ್ಷಣಗಳನೆಲ್ಲ ಗೆದ್ದು ನಗುವ ಬದುಕಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ. ನಿಮ್ಮ ರೀತಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೆ ಕಾಣಿಕೆ. ನಿಮ್ಮ ರೀತಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಾಲ್ಗಳೆ ಹೋಲಿಕೆ..


ಅಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಹಿರಿಯರು ಕನ್ನಡದ ಗಣ್ಯರು, ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರು ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳ ವಾಚಿಸುತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದೂ ಒಂದು ನೋಟ.. ಈಗ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ ನಿಮ್ಮ ಹಾಡನ್ನ ನಿಮಗೇ ಯಾರೋ ತಮ್ಮದೆಂಬಂತೆ ಹಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆನಿಸುತ್ತದೆಂದು.. ಎಲ್ಲ ದನಿಗಳಿಗೊಂದು ಕವಿತೆ, ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದು ಹಣತೆ, ಯಾರ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಪಾಡಿಗೋ, ಇನ್ಯಾರ ಮನದ ಆಹ್ಲಾದಕ್ಕೋ ಸಿರಿಮಲ್ಲಿಗೆ ನೇಯ್ದ ನಿಮಗೆನ್ನ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ನಮನ.


ತಲೆಬಾಗುತ್ತೇನೆ ನಮ್ರಳಾಗಿ:

ಕವನ ನೇಯುವುದು ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವ ಮಧ್ಯೆ ನೀವು ನೆಮ್ಮದಿಯರಸಿ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಬರೆಯುವ ಗುಮಾಸ್ತರಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ, ಎಲ್ಲ ಗೌಜುಗಳ ನಡುವೆ ಮನದ ಮೌನದಿ - ಒಲವು ತುಂಬುವುದಿಲ್ಲ, ತುಂಬಿದರೆ ಒಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಬರೆದಿರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ, ದೇವನೊಡನೆ ಗೆಳೆತನ ಬೆಳಸಿ, ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಜಗದಿ ನಿಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನೀವೆ ಹಾಡಿಕೊಂಡು ಒಲವಿನ ರೂಪಕವಾದಿರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ.


ಶರತ್ ಶಾರದೆಯ ನವರಾತ್ರಿಗಳಿಗೂ ಹಚ್ಚಿ ವರ್ಷವಿಡೀ ಬರುವ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಕಾರ್ಗತ್ತಲುಗಳಿಗೂ ಹಚ್ಚಲಾಗಬಹುದಾದಷ್ಟು ಹಣತೆಗಳ ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ ನಮ್ಮ ಭಾವದ ಸರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ.. ಒಂದೊಂದು ಹಣತೆಗೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮುಗುಳು.. ಅತ್ತಿತ್ತ ಹೊರಳದೆ ಮಲಗಿದೆ ಮಗು.. ನಿಮ್ಮ ಹಾಡ ಸವಿಯುವ ಹಂಬಲು.


ನೀಲಿಯ ಗಗನದ ಉಪಮೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮರಸ್ಯದ ಪಾಠ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ, ಮಾವೊಂದೆ ಚಿಗುರಲಿಲ್ಲ ಚಿಗುರುತ್ತಿದೆ ಬೇವು, ನಲಿವೊಂದೆ ಹರಸಲಿಲ್ಲ ಜೊತೆಯಲಿತ್ತು ನೋವು ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದೀರಿ.. ಮಾಂದಳಿರಿನ ಚೆಂದುಟಿಯಲಿ, ಬಿರಿದಾ ಹೂವ ಮೇಲೆ, ಮೂವತ್ತು ವರುಷದ ಹಿಂದೆ, ಎಂದೋ ಕೇಳಿದ ಒಂದು ಹಾಡನು ಮನದ ವೀಣೆಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದೀರಿ.. ಮನೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ, ಗಡಿಯಾರದಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ, ಸಂಬಳದ ದಿನದಂದು, ತುಂಗಭದ್ರೆಯ ಆನಂದವನ್ನು ಹಂಚಿದ್ದೀರಿ. ಮೀನಳ ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸಿದ್ದೀರಿ.. ವಿಳಾಸವರಿಯದೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಇಹದ ಪರಿಮಳದ ಹಾದಿಯ ಕೈಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಹಾಡು ಹಾಡಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಉಂಗುರವಿಡಲೋ, ಶಿಲಾಲತೆಯ ಶಾಲೋ? ನವಪಲ್ಲವದಲಿ ಐರಾವತದ ಮೆರವಣಿಗೆಯೋ? ಇರುವಂತಿಗೆಯ ಮಾಲೆಯೋ? ನವಿಲಗರಿಯ ಚಾಮರವೋ? ಅದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ.. ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ದುಂಡುಮಲ್ಲಿಗೆ ನೆಟ್ಟು ನೀರೆರೆಯೆಂದಿರಾ, ನೀವು ಹಲವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಳೆಗಾರನ ಗಂಟಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕೊನರು ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ತಿರುವುಗಳಲ್ಲೂ ಹಬ್ಬಿ ಹೂ ಬಿರಿದಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಾಗ ಅದರಾಚೆಗಿನ ಚಿತ್ರದ ಹೊಳವು ಪರಿಮಳವಾಗಿ ಹಬ್ಬಿದೆ.


ಬಿಳಿದಿಂಬಿನಂಚಿಗೆ ಗೆರೆ ಕೊರೆದ ಕಾಡಿಗೆಯ, ದೀಪದುರಿಯ ಕಣ್ಗಳ ಒಡತಿಯ ಕನ್ನಡಕ ಮಬ್ಬಾಗಿದೆ, ನಗಲಾಗದೆ ಮೆಲ್ನಗೆಯ ನಟನೆ, ಅವಳ ಹಸಿರ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯದೆ ಪರಿಮಳ, ಇಹದ ನಿಜದಲ್ಲಿ ನೀವಿಲ್ಲದ ದಾರಿ ಸವೆಸಿ ಮನದೊಳೇನೋ ತಳಮಳ, ಕಾಲು ಜೊತೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಬೇಕಾದ ನಡಿಗೆಗೆ, ನಿಲ್ಲಲು ಹಟ ಹೂಡುತ್ತದೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ ನಡುವಿಗೆ. ಹೊರಗಿನ ಜಂಜಾಟ ಹೊರಕ್ಕಿರಲಿ, ಮನದ ತುಂಬ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಹಿಂಡಬಾರದು ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ದಂಡೆಯನು, ಒಣಗಬಾರದು ಒಲವ ಚಿಲುಮೆ, ಮನದ ಮಬ್ಬಿನಲಿ ನೀವೆ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ದೀಪವಿದೆ, ಒಳಗಣ್ಣು ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳಾಚೆಗೆ ತೆರೆದಿದೆ.


ನೊಂದನೋವುಗಳೆಲ್ಲ ಹಾಡಾಗಲಿಲ್ಲ.. ಎಲ್ಲ ಗಾಯನದಲ್ಲು ಸಿರಿಮಲ್ಲಿಗೆ. ಗಂಭೀರ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಮಕ್ಕಳು ಆಚೀಚೆ ನೋಡುತಿಹವು, ಅವರಿಗೂ ಬೇಕು ನಿಮ್ಮ ನವಿಲೂರ ಕನಸೆ.. ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯಲಿ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಸರಕಾಗಿ ಬಂದರೂ ಗೊತ್ತಿದೆ ನನಗೆ ಅವರು ಮೆಚ್ಚುವ ವಸ್ತು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ..


ಕಾಳಿಂಗರಾಯರ ಅಂತಿಂಥ ಹುಡುಗಿ, ಅನಂತಸ್ವಾಮಿಯವರ ಲಾಲಿ ಹಾಡು, ಅತ್ರಿಯ ಶಾನುಭೋಗರ ಮಗಳು - ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ದಿನವ ತುಂಬಿರಬಹುದು.. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕೆದರಿದ ಕೂದಲ ಸರಿಮಾಡಲು ಯಾರಿಗೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ವೆಂಕಮ್ಮನದೇ ಆಸ್ತಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲಿ, ಇಳಿಸಂಜೆಯ ನಳಿನಾಕ್ಷಿ ಕೊನೆಯ ಪಯಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಂಚದ ಕೆಳಗೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲಿಲ್ಲ ಬೇಸಿರಿ,ಬೆಂಡೋಲೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸೀರೆಯ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಮಲಗಿದೆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಚಣಿಗೆ.


ತುಂಬು ಗೌರವ ನಿಮಗೆ, ತುಂಬು ನಮನ, ನಿಮ್ಮ ನೋಡಿ ಬೆರಗುವಡೆದ ಕಣ್ಗಳಲಿ ತುಂಬು ಹನಿ,, ಇಲ್ಲ.. ನಿಮ್ಮೆಡೆಗಿನ ಒಲವ ಬಿಂದಿಗೆ ತುಂಬಿಲ್ಲ.. ತುಂಬಿದರೆ ಒಲವಲ್ಲ.. ಹನಿತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರಾಚೆಗಿನ ಚಿತ್ರ, ಇಹದ ಪರಿಮಳದ ಹಾದಿ.

Thursday, April 12, 2007

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಯ ಉಂಗುರಾ..

ಭೂಮಿತಾಯಾಣೆಗೂ ನನ್ನ ಈ ಬರಹಕ್ಕೂ ಸೂಪರ್ ಡ್ಯೂಪರ್ ಹಿಟ್ "ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ"ಗೂ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಈ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ಮಳೆಹನಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಆರ್ದ್ರಗೊಳಿಸಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳೊಡನೆ ಹಳೆಯ ಬರಹಗಳನ್ನೂ ಟೇಬಲ್ ಮುಂದೆ ಹರಡಿದ್ದರಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಒಂದು ಬರಹ. ಹೌದು ಇದು ಅವನಿಗೆ ಬರೆದಿದ್ದು.. ಪತ್ರವಲ್ಲ.. ಹನಿದು ಹರಿದ ಭಾವನೆಗಳಷ್ಟೆ..

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಯ ಉಂಗುರಾ..ಮನದ ಕೊಳದಿ ನೆನಪಿನುಂಗುರ..


ಒಲವೇ, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಚೈತನ್ಯವೇ,

ನೋಡಿಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಬರುತ್ತ ಇದೆ ಅಂತ..

"ನೀನು ಮುಗಿಲು ನಾನು ನೆಲ, ನಿನ್ನ ಒಲವೆ ನನ್ನ ಬಲ" ಅಂತ ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರು ಬರೆದ ಕವಿತೆಯನ್ನು, ರತ್ನಮಾಲ ಪ್ರಕಾಶ್ ಹಾಡಾಗಿ ಉಣಿಸಿದಂತಿದೆ.

ನೆಲ ಮುಗಿಲಿನ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಭಾಷೆ. ಮಳೆ ಬರುತ್ತಲೂ ನನಗೆ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗುವುದೇ ನೀನು. (ಇದು ಸುಳ್ಳೇನೋ - ಯಾಕಂದ್ರೆ ನೀನು ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ರೆ ತಾನೆ ನೆನಪಾಗಲಿಕ್ಕೆ..!) ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಮಾರುತ ಹೊತ್ತು ತರುವ ಎಲ್ಲ ವರ್ಷಧಾರೆಯೂ ನನಗೆ ಹಲವು ಧಾರೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಳೆಯ ಹನಿ ಬೀಳುವ ಕೆರೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ನೂರಾರು ಅಲೆಗಳ ತರಂಗ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ - ನಿನ್ನೊಡನೆ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳ ನೆನಪಿನ ಅಲೆಗಳು ಮನದ ಕೊಳದಲ್ಲಿ, ಮಳೆಯ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ಏಳುತ್ತವೆ.


ಒಂದು ನೆನಪಿನ ಅಲೆ ಕರಗುವಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಅಲೆಯೆದ್ದು ಅದು ಕರಗೆ ಮತ್ತೊಂದು... ಯಾವ ನೆನಪಿನ ಅಲೆಯನ್ನ ಜಾಸ್ತಿ ದೂರ ಹರಡಲೋ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಂಪು ನೀಲಿಯ ಕೆಳಗೆ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿದ್ದು, ಬೆಳಕು ಹರಿಯದ ಮುಂಜಾವದಲ್ಲಿ ಗುಡ್ ಬೈ ಹೇಳಿದ್ದು, ಹೂಕನಸಿನ ಕವಿಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗಿದ್ದು, ಕೆಮೆರಾ ಕಣ್ಣು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದ ಅಮ್ಮನ ವಿವಿಧ ಸೊಗಸುಗಳನ್ನು ಸವಿದಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಿಗೆ-ಗುಡ್ಡದ ತಪ್ಪಲಿಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿದ್ದು, ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿದ ನೀಲಿ ಕೆರೆಯ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು, ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ನಿನ್ನ ಹೊಳಪು ಕಣ್ಗಳ ಕಂಡಿದ್ದು, ನಿದ್ದೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ತಂಪು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಚೈತನ್ಯವೇ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿದ್ದೆ ಹೋದದ್ದು, ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಎಚ್ಚರಿದ್ದಿದ್ದು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳ ಸ್ವೆಟರ್ ಹೊದ್ದ ಸೂರ್ಯನ್ನ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು....


ಓಹ್, ಈ ನೆನಪುಗಳ ಅಲೆಯಿಂದ ಮುಂದರಿಯಲೇ ಮನಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ನಿಂಗೊತ್ತಾ ಈ ಅಲೆಯನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಹನಿಯಿಟ್ಟು ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದೇನೆ - ನೀನು ನೀಲಿಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪೆಕಲ್ಲು ಹಾರಿಸಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ-ತುಂಬ ದೂರದವರೆಗೆ ತುಂಬ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ಇರುತ್ತೆ. ಹಲೋ ನಿಂಗೇ ಹೇಳಿದ್ದು, ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದೀಯ? ಓ ನೀನು ಆ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ! ಸರಿ ಬಿಡು, ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.


ಮಳೆಯ ಹನಿ ಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾನೇಕಿಷ್ಟು ಭಾವುಕಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೋ. ಒಂದು ನಿಜ, ಮಳೆಯಿಂದ ಎಷ್ಟೇ ಕರಕರೆ ಆದ್ರೂ, ಮಳೆ ಅಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ. ಇಷ್ಟು ಇಷ್ಟದ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಜೊತೆಗೆ ನೀನಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೂ ಇಷ್ಟ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡುಬಯಲಲ್ಲಿ ದೂರ ನಡೆದು ಹೋಗಿ, ಬೆಚ್ಚಗೆ ಬೆಂಕಿ ಕಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಸೋನೆರಾಗಕ್ಕೆ ಕಿವಿಯೊಡ್ಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ? ಎಷ್ಟೂಂದರೆ ಆ ಮಳೆ ಮುಗಿದು ಬೆಳಗಾಗಿ ಸೂರ್ಯ ಕೆಂಪಾಗುವಾಗ, ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಕಾಡುಹಕ್ಕಿ ಮರದ ಎಲೆಯ ಶವರಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಉದಯರಾಗ ಹಾಡುವಾಗ ಉಸಿರು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಬಿಡಲಿ ಅನ್ನುವಷ್ಟು.


ಬರೀ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಮಳೆ ಹೊಯ್ದು, ಕೆಟ್ಟ ಕ್ಷಣಗಳ ಕೊಚ್ಚೆಯಲ್ಲೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲಾರದೆ ಇಟ್ಟು ಬಂದ ದಿನಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೆ ಅಲ್ಲವೇನೋ? ಒಲವೇ, ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಆ ಮಳೆಯ ಚಳಿಗೆ ಬೆಚ್ಚನೆ ಸ್ವೆಟರಾಗಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ದೀಪದ ಹೊಳಪು. ಜಾರಿ ಬೀಳುವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಭರವಸೆಯ ಕಿರಿಬೆರಳು. ನಿನ್ನೆಲ್ಲ ಕಸಿವಿಸಿಯನ್ನ, ಸಂಕಟವನ್ನ ನನಗೊಂಚೂರೂ ಕಾಣಿಸದ ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನ ಸಂತೈಸಿದೆಯಲ್ಲ ಆ ನಿನ್ನ ನಿಲುವು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಚೈತನ್ಯವಾಗಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಿನ್ನ ತೊಡಕುಗಳನ್ನ ನಾನು ಬಗೆಹರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡು ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನೋವಿನ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ನಾನು ಕಿವಿಯಾಗಬಾರದಾ? ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನ ನಾನು ಒರೆಸಬಾರದಾ? ನಿನ್ನ ನೋಯುವ ತಲೆಯನ್ನ ನಾನೊಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಲಾಲಿಸಬಾರದಾ? ಕನಿಷ್ಠ ಜೊತೆಗಿರಬಾರದೇನೋ?


ನನ್ನ ರೇಶಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಟ್ಟು ನೀನಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರೆ ನಂಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದೀತೇನೋ? ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟವಿಟ್ಟು ನೀನಲ್ಲಿ ಅರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉಂಡರೆ, ಉಂಡಿದ್ದು ನನ್ನ ಮೈಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೋ? ನನ್ನ ಕ್ಷಣಗಳ ತುಂಬ ಸಂತಸದ ಪ್ಯಾಕೇಜುಗಳನ್ನೇ ತುಂಬಿ, ನೀನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣ ನೀರು ತುಳುಕಿಸಲಾರದೆ, ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದೆ ನರಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ನಗುವಲ್ಲಿ ಜೀವವಿರುತ್ತೇನೋ?


ನೀನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವುದು ಬೇಡ. ನಂಗೇನು ಅನ್ಸಿದೆ ಅಂತ ನಿಂಗೊತ್ತಾಯ್ತಲ್ಲಾ ಅಷ್ಟೆ ಸಾಕು ನಂಗೆ.


ನೋಡು ಇಬ್ಬರೂ ಮುಳ್ಳುದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯೋಣ. ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತೆಗೆದು ಹಾಕಬಹುದು. ಈ ಸಾಂತ್ವನದ ಮುಂದೆ ರೇಷಿಮೆಯ ಸಿರಿ ಯಾಕೆ. ಉಣಲಿಕ್ಕೆ ಅರೆಹೊಟ್ಟೆಯಾದರೂ ಸರಿ ಜೊತೆಗೇ ತಿನ್ನೋಣ; ನೆಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಸವಿಮಾತಿರುತ್ತಲ್ಲಾ. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬದೆ ಸಂಕಟವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಕನಸು ಕಾಣಲು, ಹಾಗೇ ಹಸಿವು ಮರೆತುಹೋಗಲು ಒಬ್ಬರಿಗಿನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೊತೆಯಿರುತ್ತಲ್ಲಾ ಇನ್ಯಾವ ಭಕ್ಷ್ಯ ಭೋಜ್ಯಗಳು ಬೇಕು?


ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣಗಳ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಸಂತಸದ ಪ್ಯಾಕೇಜುಗಳನ್ನೇ ತುಂಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಳುವ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಿರೋಣ ಒಬ್ಬರಿನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸಲಿಕ್ಕೆ. ನಗುವಿನ ಹೂವರಳದಿರಲಿ ಚಿಂತಿಲ್ಲ, ನಗೆ ಹೂವಿನ ಬಳ್ಳಿಯ ಬೀಜ ನೆಟ್ಟು, ಕಣ್ಣೀರನ್ನೆ ಎರೆದು ಕಾಯೋಣ ಕಣೋ. ಕಣ್ಣು ಕಂಬನಿಗಳಿಂದ ಮಂಜಾಗಿದ್ದರೂ ಎಂದೋ ಒಂದು ದಿನ ನಗೆ ಮೊಗ್ಗು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಕಂಡೀತು, ಕಣ್ಣೊರಸಿ ನೋಡುವಾಗ ಮೊಗ್ಗು ಅರಳಿ ನಿಂತು ನಕ್ಕೀತು, ಏನಂತೀಯಾ?


ಅನ್ನೋದೇನೇ, ಬಾ ಬೇಗ, ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಕರೆದೆಯಲ್ಲಾ, ಇರು ಬಂದೆ. ಅಮ್ಮನ ಕಪಾಟಲ್ಲಿ, ಅವಳಮ್ಮನಿಂದ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬಂದು, ನಂಗಾಗೇ ಉಳಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಒಂದಷ್ಟು ನಗೆ ಹೂವಿನ ಬೀಜ ಇದೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೀನಿ. ಕೂಡಲೆ ಹೊರಡೋಣ. ನಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ಉಳಿಸಿಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟನ್ನೂ ನಾವೇ ಬಿತ್ತುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ನೋಡು ಮತ್ತೆ. ಬಾ ಹೋಗೋಣ...

Thursday, April 5, 2007

ಪೂ.ಚಂ.ತೇ ಇನ್ನಿಲ್ಲ .. :(

ಕನ್ನಡದ ಅದಮ್ಯ ಚೇತನ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ ಇನ್ನು ಬರಿ ನೆನಪು,ಸಂಕಿರಣ,ಪುಸ್ತಕಮಾಲೆ...
ತಮ್ಮ ಬರಹ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಆಪ್ತ ರಾಗಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಜೀವ..
ಸಮೀಪ-ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ಓದುಗ-ಅಭಿಮಾನಿಯಾದ ನನಗೇ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಅವರ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವನ್ನ ಸಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬರಲಿ.
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ನಮನ ಅವರ ಚೇತನಕ್ಕೆ.
ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಆಪ್ತ ಸಾಂತ್ವನ ಮನೆಮಂದಿಗೆ.

ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ...

ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆಂದ ಹಚ್ಚಹಸಿರಲ್ಲಿ

ಮೊಗ್ಗು ಮೂಡಿ,

ಹೂವರಳಿ, ಕಾಯಿ ಜಗ್ಗಿ,

ಹಣ್ಣಾಗಿ, ಎಲೆಗಳುದುರಿ. . . .

ಹಾವಸೆ ಹಿಡಿದ ಜಾರುದಾರಿಯಲ್ಲೀಗ

ನೆಲಕಚ್ಚಿದ ತರಗೆಲೆಗಳ ಮರ್ಮರ;

ದಿಟ್ಟಿ ಹಾಯುವವರೆಗೆ

ಹಸಿರ ತಂಪಿನ, ಕಂಪು ಸೂಸಿದಲ್ಲೀಗ

ನೆಳಲೂ ನೀಡದ

ಬೋಳು ಬೋಳು ಗಿಡಮರ.


ನಿಸರ್ಗವೇ ಹೀಗೆ. . .

ಋತು‌ಋತುವಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ,

ಕೊನೆಯಾಗಿ, ಮೊದಲಾಗಿ,

ಕ್ಷಣ ಕಾಯದೆ, ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲದೆ

ನಿರಂತರ ಪರಿವರ್ತನೆ, ಚಲನೆ.


ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. . .

ನಾನು ನಿನ್ನ ನಿಸರ್ಗಕನ್ಯೆ ಅಂತ

ಕರೆದಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ,

ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ.


ನನ್ನ ನೋಡಿ ಮಿಂಚಿದ್ದ

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೀಗ ಕಪ್ಪು ಮೋಡ,

ಕೊನೆಯಿರದ ಮಳೆಗಾಲ;

ಪ್ರಪಂಚ ಗೆದ್ದ ಭಾವದಲ್ಲಿ

ನನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನ ಹಿಡಿದಿದ್ದ

ನಿನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲೀಗ ಬರಗಾಲ;

ನನ್ನ ಬರುವಿಕೆಯ ತಂಗಾಳಿಗೆ

ತೂಗಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮನದಲ್ಲೀಗ

ಚಂಡಮಾರುತ. . . .


ರುದ್ರ ರಮಣೀಯ ನಿಸರ್ಗದ ರಮ್ಯತೆ,

ಮಾನವಸಹಜ ಕ್ಷುಲ್ಲಕತೆಗೆ

ಬಲಿಬಿದ್ದು

ರೌದ್ರತೆಯಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿರುವುದು

ಮಾತ್ರ, ಅನ್ಯಾಯ... :<(