ಮೊದಲ ದಿನ ಮೌನ..

ಮೊದಲ ದಿನ ಮೌನ..ಅಳುವೇ ತುಟಿಗೆ ಬಂದಂತೆ...

ಥೂ ಹಾಳಾದ್ದು ಈ ಮನ್ಸು. ಎಷ್ಟು ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕಣ್ಣು ಅವನ ರೂಮಿನ ಕಡೆಗೇ ಹೋಗತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳತ್ತೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಬಾರದೆಂಬರಿವು ಆಗ ಎಚ್ಚರವಾಗತ್ತೆ, ಸೀರೆ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಕೈಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ..ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣ ನೋವನ್ನ ಸಂತೈಸುವ ಸೀರೆಯ ಚುಂಗು!

ನನ್ನನ್ನ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಾಗ ಅಪ್ಪನಿಗೂ ಹೀಗನ್ನಿಸಿತ್ತಾ? ಅಮ್ಮ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನಿಲ್ಲದೇ.. - ನಿದ್ದೆ ಬರದ ಸೂನಾ ಸೂನಾ ರಾತ್ರಿಯಂತೆ - ಮನಸು ತಳಮಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಗಂಡ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಗಳು, ಬೆಳೆದ ಮಗ-ಸೊಸೆ ಪುಟ್ಟ ಮೊಮ್ಮಗು ಎಲ್ಲ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವನಿಲ್ಲ.. ಸಂಜೆ ಆಫೀಸ್ ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೆ ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವನು ಗೇಟು ತೆಗೆಯಲು ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.. ಬಂದವನೇ ಜ್ಯಾಕೆಟ್ ಸೋಫಾ ಮೇಲೆಸೆದು, ಬೈ ಟೂ ಕಾಆಆಫಿ ತನ್ನಿ ನೋಡಾಣ ಅಂತ ಪೇಪರೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಕೂರುವುದಿಲ್ಲ.. ಈಗ ಅವನು ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ.ಜೋಡಿಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾರಾಟ.. ಅವರಿಬ್ಬರ ನೆನಪು ಕೊಡುವ ಹಿತದಷ್ಟೇ ಸಂಕಟದಂತಹದೊಂದು ಯಾಕೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ..

ಮೊದಲ ಸಲ ಅವನು ಬಂದು ಒಬ್ಳು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ ಬಿಟ್ಟಿದಾಳೆ ಕಣಮ್ಮಾ ಅಂದಾಗ ಅವನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಮೂರ್ ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ಅದ್ಯಾರಪ್ಪಾ ನನ್ ಮಗಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಿರವ್ಳೂ ಅಂತ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅಯ್ಯೋ ರಾಮ ಅವಳು ಮಿಲಿಟ್ರಿ ಕಟ್ ಕೂದಲಿನ ಎತ್ತರದ ಹುಡುಗಿ. ಅವನಿಗಿಂತ ಮೂರು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವಳು. ಅಯ್ಯೋ ರಾಮಾ ಇದೆಂತದಪ್ಪಾ ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಂಬು ಅವರಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಒಟ್ಟಿಗಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅವರದ್ದು ಲವ್ ಮ್ಯಾರೇಜಂತೆ. ಅಪ್ಪ ನಾನ್-ವೆಜ್ ತಿನ್ನುತ್ತಾರಂತೆ ಮನಸು ಭಾರವಾಗಿ ಫೋಟೋ ವಾಪಸ್ ಅವನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ.

ಆಮೇಲೆ ನಡೆದಿದ್ದು ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದಾದ್ದಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಶಿಸ್ತಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮಗ, ಎಷ್ಟು ಕಾಳಜಿಯ ಹುಡುಗನ್ನ ಹೇಗೆ ಈ ಚಾಲಾಕಿ ಹುಡುಗಿ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಟ್ಟಳಲ್ಲಾ ಅಂತ ಸಿಟ್ಟು. ಹಾಗೇ.. ಇವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ವಿಶೇಷವಿರಬಹುದು. ಬರಿಯ ಚಂದಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗುವವನಲ್ಲ ಇವನು.. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೇನು..
ಅಮ್ಮಾ ಒಂದ್ಸಲ ಮೀಟ್ ಮಾಡು ನೀನವಳನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸು ಆಮೇಲೆ ಹೇಳು.. ಅಂತ ಅವನು ಬೆನ್ನಹಿಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರೆ ನಾನು ಕಲ್ಲಾದೆ.

ನನಗೆ ನನ್ನವರಿಗೆ ಕೋಪ, ಚೂರು ಚೂರೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ಕೊನೆಗೆ ಸೊಸೆಯೂ ಅವನ ಪಾರ್ಟಿಯೇ.. ನಾವು ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯ ಇಷ್ಟ ಬೇರೆ.. ಉಳಿದವರದ್ದೆಲ್ಲ ಬೇರೆ..ಯಾರೂ ಜಗ್ಗುತ್ತಿಲ್ಲ..ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯೂ ದೊಡ್ಡದೇ!ಅಳು ಸಿಟ್ಟು, ಮಾತು ಬಿಡುವುದು, ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಯಾವೂದೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ವಿರೋಧಿಸಿ ಅವನ ಆಂದೋಲನವೇ ನಡೆಯಿತು. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಎರಡು ವರ್ಷ ಜಗ್ಗಿದ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಕೊನೆ - ಸ್ವಾತಂತ್ರ.. ನನ್ನ ಬೆಚ್ಚನೆ ಗೂಡಿನ ಮರಿ ವಿಶಾಲ ಆಕಾಶದ ನೀಲಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರತೊಡಗಿತು, ಜತೆಹಕ್ಕಿಯೊಡನೆ.

ಮನೆಯ ಎಲ್ಲರೂ ಮತ್ತು ಹಿತವರು ಕೂತು ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದ ಸಂಜೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕರಾರು ಜಾರಿಗೆ ಬಂತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮದುವೆಯಾಗುವುದು, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲೋ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು, ನಮಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಾವು ಕರೆದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವುದು, ಅವರ ಮನೆಗೆ ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು ಅಂತ.. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯೆನಿಸಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಶರತ್ತುಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೇನು. ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬರಿನ್ನೊಬ್ಬರು ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಗೆ ತಡೆಯುವುದು. ಇನ್ನೊಂದು ನೆಲೆಯಾಗಲಿ. ತಂಪೆನಿಸಲಿ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ.

ಆಮೇಲೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ತಂಪು ಬೆನ್ನ ಹುರಿಯನ್ನೇ ಹಿಂಡುವ ಚಳಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಒಂದಿನವೂ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆರಾಮಾಗಿ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಊರು ಸುತ್ತಿ ಬಂದರೆ, ಇದು ಅಮ್ಮ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಕಂದ.. ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಊಟವಾದ್ರೂ - ಥೂ ಅದೇನ್ ಊಟಾನೋ ಅಮ್ಮ, ನೀನ್ ಮಾಡಿದ್ ತಿಳಿಸಾರು ಅನ್ನ, ಗೊಜ್ಜು ಹಾಕಿ ಕೊಡಮ್ಮ ಅಂತ ಉಣ್ಣುವುದೇ ಚಂದ.

ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ನಮ್ ಥರಾ ಅಡಿಗೆ ಬರುತ್ತಾ,ಹೋಗ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡ್ತಾಳಾ, ಅಥವಾ ಆಫೀಸ್ ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಪಾರ್ಲರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂದಲು ಟ್ರಿಮ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕೆಲಸವಾ.. ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಮದುವೆಯ ದಿನ ಬಂದ ವಧುವೇ ಬೇರೆ! ಫೋಟೋ ಹುಡುಗಿಯೇ ಅಲ್ಲ.. ಓಹ್ ಇಲ್ಲ ಅವಳೇ ಇವಳು - ಆದರೆ ಇದೇನು ಉದ್ದ ಜಡೆ, ಅರಳು ಕಣ್ಣು ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿಯ ತುಂಟ ನಗೆ,ಸರಳ ಅಲಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಹಿತವಾಗಿ - ನಮ್ಮನೆ ಮಗಳಂತೆಯೇ ಕಾಣಿಸುವ ಹುಡುಗಿ.

ಇಲ್ಲ ಅದು ಬ್ಯೂಟಿ ಪಾರ್ಲರಿನ ಅಲಂಕಾರವಲ್ಲ.. ಹಸೆಮಣೆ ಇಳಿದ ಮೇಲೂ ಇಲ್ಲೆ ಮನೆಯ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯಿತುರಿಯುತ್ತ ಕೂತ ನಿಡುಜಡೆಯ ಸೈಲೆಂಟ್ ಸುಂದರಿ! ಆ ಉದ್ದುದ್ದ ಬೆರಳುಗಳು ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಯನ್ನು ಒಡೆದು ಕಾಯಿಹಾಲು ಲೋಟಕ್ಕೆ ತುಂಬಿಸಿ ತುರಿಮಣೆಯಲ್ಲಿ ತುರಿಯುವ ಚಂದ ಕಂಡೆ. ಇವನಿಗಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೋ ಮಗಳು ತಂದು ತೋರಿದಳು ಅವಳು ಬರೆದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು.. ಓಹ್ ಇದೇನು ನಮ್ ಮೈಸೂರು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳು. ಜಲವರ್ಣ ಕಲಾವಿದೆ ಅವಳು. ಕಥಕ್ ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾಳಂತೆ. ಹಾಡು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇಳಲಿಕ್ಕಿಷ್ಟ.. ಹೀಗೇ ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಒಂದೊಂದೇ ಸುದ್ದಿ...ನಾಲ್ಕಾರು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಒಡನಾಡಿದಾಗ ಇದೇನೂ ನಂಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗ್ತಾ ಇದಾಳೆ ಇವಳು..ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದ ಇದ್ದಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ - ಆದರೆ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳುವುದು ಹೇಗೆ.

ನಾನು ಜಾಕೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿರದ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೇ ಓರಣವಾಗಿಡುತ್ತೇನೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಕಣ್ಣು ಅವನ ರೂಮಿನ ಸೊಳ್ಳೆಪರದೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಖಾಲಿ ಹಾಸಿಗೆ. ಬದುಕಲೇನು ಬೇಕು ಮೇಲೊಂದು ಆಕಾಶ, ಕೆಳಗೊಂದು ಭೂಮಿ.. ಆದ್ರೇನು ಮಾಡುವುದು ಭೂಮಿ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಇದ್ದ ಜಾಗ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ!

ಮೊದಮೊದಲು ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಅವಳ ಮಾಧುರ್ಯವೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಅದೇ ಮಗ. ಆದರೆ ಅವಳು ಸೊಸೆಯಲ್ಲವಾ ಅಂತ ಹಿಂದೆಳೆಯುವ ಮನಸು.

ನಾನೂ ನನ್ನವರೂ ನಿದ್ದೆಯಿರದ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದೆವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಉಯ್ಯಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಚರ್ಚೆ.
ಬೇಡ ಹೋಗಿ ಅಂದವರು ಹೇಗೆ ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಕರೆಯುವುದು? ನನ್ನವರ ಮಾತು. ನನಗೆ ಅದಕ್ಕೂ ಸಿಟ್ಟು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಹೇಗೆ ಅವರು ಮಕ್ಕಳು ತಾನೇ! ಅದಕ್ಕವರ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಮಗ ನಮ್ಮವನು ಸರೀ, ಆದ್ರೆ ಸೊಸೆ? ನಂಗೂ ಏನು ಹೇಳಲೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದಾಗ ನೆನಪಾಯಿತು. ಪುಟ್ಟ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೊದಲ ದಾಂಪತ್ಯಜೀವನ. ಮನೆತುಂಬ ಜನಗಳಿದ್ದೂ ನಾನು ಒಬ್ಬಳೇ. ಅತ್ತೆ ಅತ್ತಿಗೆಯರು ಯಾವ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಏನೋ ಬಿಗುಮಾನ. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ನಮ್ಮದೇ ಒಂದು ನೆಲೆ ಕಾಣುವಾಸೆ. ಎಲ್ಲ ನೆರವೇರಿದಾಗ ಈಗ ನನ್ನ ಮರಿಹಕ್ಕಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ತನ್ನ ಜೊತೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಮಗ/ಮಗಳು ಮಗುವೇ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಅವರು ಬೆಳೆದಿದ್ದನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಭಿನ್ನವೆನಿಸಿ, ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಎಷ್ಟಂದರೂ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲವೇ! ಮಗ್ಗುಲು ಹೊರಳಿದೆ. ನನ್ನವರಿಗೂ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಹೋಗಿ ಮಾತಾಡ್ ಬಿಡೋಣ ಇಲ್ಲೆ ಬಂದಿರಿ ಅಂತ ಅಂದ್ರು.

ಆದ್ರೆ ಮರುದಿನ ಏನೋ ಬಿಂಕ. ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗದೆ ಇನ್ನೆರಡು ವಾರ ಕಳೆದೆವು. ಹೀಗೇ ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದರೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಒಂದ್ವರ್ಷ ಆಗುತ್ತದೆ..

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬರುವ ಮಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾಗಿ ಆದರೆ ಕುಣಿಯುತ್ತ ಬಂದಳು.. ಅಮ್ಮಾ ಕಂಗ್ರಾಟ್ಸ್ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿಯಾಗ್ತಿದೀಯ. ಈಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಳಿಕೂದಲು ಮತ್ತು ಗೋದ್ರೆಜ್ ನವರ ಆರೋಗ್ಯ ಪೂರ್ಣ ಹೇರ್ ಡ್ರೈ..
ಎಲ್ಲರೂ ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದೆವು. ಮಗ ನಮ್ಮವನೇ. ಸೊಸೆಯೂ ಅಷ್ಟೆ - ಮನೆಯಲ್ಲೆ ನಿಲ್ಲುವ ಮಗಳು!

ಸಂಜೆಯಲಿ ರಾತ್ರಿ ಇಳಿದಂತೆ..
ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಹಾಲೂ ಹರಿದಂತೆ...!
ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ಮಗಳು ಮದುವೆಯಾದಾಗಲೂ ನಂಗೆ ಅವನನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆ ಮೊದಲ ಮೌನದ ದಿನದ ನೋವು ಹಾಯದಂತೆ ಜತೆಗೆ ನಿಂತ ತಂಪಿನ ಕವಿತೆಯಂತ ಸೊಸೆಮುದ್ದು!